Britt's goede tijden & slechte tijden

Britt, doopnaam Beppie, maar dat vindt Britt zo gewoon, is al een eeuw getrouwd, met haar Hendrik. Die zijn naam eer aandoet, als je het spreekwoordelijke “brave” ervoor zet...
Ze is een goodlooking-fifty en... , volgens Britt zelf, artistiekerig, puur en zuiver.
Britt is wars van reflectie en zelfinzicht, maar dat deert Britt niet. Hendrik kijkt haar weliswaar soms meewarig aan maar in de loop der jaren is hij gaan waarderen dat Britt's wegen ondoorgrondelijk zijn, en niet saai!

Britt ontwaakte en zag er uit alsof ze wakker was geworden tussen de oude kranten áchter haar wit leren loungebank.
Britt had dan wel altijd iets van can-do!... maar... Britt's houding hield geen rekening met ordinaire pech. Ze was geveld geweest door griep en had het liefst haar hoofd eraf willen rukken! Vanonder haar dekentje had ze zelfs enkele malen, tussen de ril van koorts en haar opvliegers, uitgeroepen: "Neem mij op, dokter!"
Hendrik heeft een apart talent om sidekick te zijn als Britt ziek, zwak, moe en misselijk is. Goed... vandaag was ze enigszins op de been, dus Britt is weer terug!
Onverwoestbaar als onkruid en tja, Britt heeft altijd meer dromen dan tijd. (Dát houdt Britt óók op de been.)

Britt mist dan wel bewijsdrang en ligt soms uren op haar loungebank te dromen en te fantaseren, maar als Britt iets ontdekt óf wil, dan komt ze heus wel in beweging. Soms komen de ideeën inééns als een lawine op haar af. Alles stapelt zich dan tijdelijk even op. Britt heeft een kantje dat een beetje kan gaan flippen, dan wordt het (stel je voor als je over de vijftig bent) "meisjesaanstellerij". Britt moet je níet té ver doorduwen. Britts hoofd bonkte nog, maar ze schoof "boho gekleed" (dat is speels en in laagjes) achter haar keukeneiland. "Tjee wat is alles toch verbijsterend wit" dacht Britt en tussen het chroom en dit verbijsterend wit was dan ook nog wel een beetje keuken.

Alweer een maand voorbij, of dertig dagen verder... Wat is er de afgelopen tijd toch allemaal gebeurd? Britt tracht de balans op te maken van de eerste maand in haar nieuwe woonplaats. Heeft ze een lijn gezet in haar zoektocht? Bij voortschrijdend inzicht én voor de échte waarnemer versmelten stap voor stap de werkelijkheid en de fantasie van wellicht Britt's thema: "Zélfbewust... en, hûh, ergens bij horen..." - maar... zonder dat Britt hier al erg in heeft!

Gelukkig bezit Britt een intuïtieve afstandsbediening en daardoor gestuurd gaat Britt vóórwaarts in haar louteringsproces. Het jaar 2008 zit er al weer bijna op en dus vlinderen er nieuwe fantasieën door Britt's hoofdje, tegen wil en dank.
Britt wil zichzelf nog geen "briljantje" noemen... Die Britt, met haar unieke mengeling van schijnbare elegantie en sprankeling van een fifty, uiterlijke stadallure en een dorpsgevoel! En Britt's onbevangenheid, om niet te zeggen haar naïviteit en het gemis tot reflectie, is in die zin aandoenlijk. Hier en daar heeft Britt inmiddels al een persoonlijk kousenvoetstapje achtergelaten...

Britt's zelfbeeld is vanmorgen aan de keukentafel simpel (dat komt door de griep): "Ik doe het stukken beter!" Hoewel ze zich een herfstboeketje voelt.
Britt – alleen aan de ontbijttafel en dus diep gelukkig… althans… okay, wat geruis en geritsel van de bamboe en wat geklater van de waterpartij... maar dat is het dan ook: Stilte!
Stilte om na te denken over alles: het begin... het eind... het begin van wat? Het begin van alles! En het einde? Ook van alles! Britt's dag begint met dagdromen als in een eerste roman, of wacht... gewoon niks geen cliché, een toekomstdroom!

Door dit inzicht voelde Britt zich alsof ze werd ingeplugd in een kosmisch stopcontact. Voor een moment voelde Britt zich verbonden met de kosmos en behaaglijk over haar eigen toekomst. Het was er opeens, dat contact met dat kosmisch stopcontact!
Uit Britt ebt de griep. Britt heeft weer hoop in haar zoektocht. Britt hoopt eigenlijk altijd op meer en béter, maar dat is volgens haar Hendrik ook verraderlijk voor Britt.
Britt is namelijk voortdurend aan het hópen. Daar zijn volgens haar Hendrik Britt's gedachten op gebaseerd. Op verwachtingen. Hoop mag dan in die zin wel een leugen zijn, maar het is júist de reden voor Britt om door te gaan, en in haar ideëen en fantasie gaat Britt achter elkaar door en houd Britt zich schijnbaar nergens in. Maar (helaas...) als het erop aankomt houdt Britt zich voor vijftig procent in. Precies die vijftig procent die Britt móet laten gaan!

Maar Britt's ware aard wordt overschaduwd door een spaarlampengevoel. Dat komt door vroeger. Britt is wel chique opgevoed en thuis was het altijd halfdonker en wat zuinigjes, deftig maar met een sfeer van "zwijgen achter de krant" en Britt had zich zélfs aan zichzelf leren aanpassen. En nu voelde Britt plots een onderbuik-gevoel, ze wilde wel schreeuwen!!

Echtheid vergt de moed om kwetsbaar te zijn en Britt had wel lang baat gehad bij haar aangepast gedrag. De buitenkant, daar zorgde Britt heus goed voor, maar Britt's kern??

Ingewikkeld
De deugd van echtheid is een houding waarin je probeert steeds meer van jezelf toe te laten, steeds opener naar jezelf te kijken en te ervaren wat dat oplevert. Bij echtheid gaat het om ‘ontwikkelen'. En het woord ‘ontwikkelen' geeft aan dat het doel vooruitgang is, maar de methode om er te komen bestaat er juist uit iets te laten..., ontwikkelen, uitwikkelen, de verpakking weghalen van je eigen ingewikkeldheid...
Het is wel lastig voor Britt om haar oude patroon te doorbreken. Een regel is: als je de spanning níet voelt, als je hart niet tekeergaat en het zweet niet uitslaat in je handpalmen of achter je knieën, dan is er nog geen sprake van patroondoorbraak.

Maar Britt had deze fysieke ervaring weldegelijk beleefd mét de vier heren van Stichting Vakman en trouwens ook bij de strekking van de briefjes van Anton G.! (Met die zachtaardige klusjesman Droes en haar Designer, dat was maar dollen en spelen geweest).
Haar Hendrik had de mailtjes van Anton G. inmiddels gelezen en (gelukkig voor Britt) is Hensdrik's idee hierover dat je meer met honing bereikt dan met azijn. En Hendrik had Britt waarschuwend geplaagd dat Britt wel op moest passen met Anton G., vooral voor de zoete benadering, want wie lang luistert naar deze zoetgevooisde woorden móet oppassen voor blijvende gebitsschade!!

Ondertussen heeft Britt haar schattige witte Apple-laptopje voor zich en het rode lampje van ‘binnengekomen berichten' blijft flink knipperen. Het is iets van onze e-mailcultuur dat dit lampje bij Britt frequent opgeld doet. Talloze saillante mailtjes, waarvan sommige brisant, beantwoordt Britt soms met pretletters, lief of toegewijd, maar Britt is wel kritisch!
Nou, ja... kritisch klinkt nogal negatief. Britt kan dat moeilijk uitleggen, maar haar kritisch zijn komt erop neer dat alles in het leven er voor Britt toe doet, en dat Britt daardoor doordachte keuzes moet maken.

Dat heeft Britt altijd, als iemand bij Britt bijvoorbeeld komt eten, dan wil ze haar gasten een te gekke avond geven en denkt ze over alles na. Over het eten, maar zelfs over de borden: Britt kan met veel zorg vier verschillende borden uitkiezen. En het lijkt Britt ook heel erg leuk - om de rook van een sigaret niet in rondjes, maar in hartjes uit te blazen!

In de volgende aflevering:
Britt vindt haar napjes waterverf eindelijk!
En verbeelding wordt geboren!