Britt's goede tijden & slechte tijdenBritt, doopnaam Beppie, maar dat vindt Britt zo gewoon, is al een eeuw getrouwd, met haar Hendrik. Die zijn naam eer aandoet, als je het spreekwoordelijke “brave” ervoor zet... aflevering 4: Stichting Vakman elke zondagmiddag geopend voor belangstelling Britt voelde een kriebel in haar maag, maar tegelijkertijd ook vlinders. Ze was een ietsepietsie murw door het contact met de vier heertjes van stichting Vakman. Het borrelde in Britt...én ze voelde wel aan dat hier voor haar iets stond te gebeuren...
Maar Gabriël (met dezelfde voornaam als de engel, dé boodschapper) had Britt vragen gesteld en was dieper ingegaan op haar non-woorden. Britt was nerveus geworden want dit zou wel eens op een blooper van jewelste uit kunnen draaien. Maar de vier heren waren mild voor Britt en dus werd het geen "Idols'' en dus werd het een leuk gesprek zonder competitief element, alleen gevoerd uit nieuwsgierigheid. Deze vier heren kunstenaars hadden in hun hart de schurft aan oordelen en aan wie dat doet... en ze zorgden daardoor voor windstilte in Britt's ziel. Britt had met gecontroleerde emotie verteld over haar nieuwe leventje hier, (over haar Hendrik had ze het nog maar even níet gehad), en dat ze op zoek was naar zichzelf en haar Betere Ik. En Gabriël, een onconventionele bruggenbouwer vol idealen gevormd door zijn persoonlijke geschiedenis en een self-made man, had gemompeld: "Dat lijkt me een misvatting, dat je in je zoektocht en spiritualiteit alleen met jezelf bezig kan zijn... In dat 'zélf' kom je de hele wereld tegen... Je móet iets doen om het vánzelf te laten gaan..! Dat is waar het voor jou toe doet, máár... dat ligt niet voor het oprapen...". "Je moet je overgeven aan het leven'', mengde Karel (met dezelfde voornaam als de Cobra-schilder) zich in het gesprek . Karel, kunstenaar en voornamelijk schilder, sprak met zoetgevooisde en krakerige stem: "Een uitweg vinden uit je dualiteit van de diaspora in jouzelf, én... hûh... een brúg vormen tussen jou en de échte mensen“. Dat was de raad van Karel. "De vrijheid die je nú nastreeft... is dat wel vrijheid? Als je verkiest over je verleden te zwijgen dan heb je éigenlijk een bestaan zonder kern...” voegde Viktor Kader hieraan toe. De vierde heer van dit kleurrijk gezelschap schonk nog een tweede rondje koffie uit. Zijn naam was Beer, zijn achternaam was eerlijk gezegd bij niemand bekend. Thuis heette hij Beer en bij stichting Vakman heette hij Beer. Toen Britt haar bekertje tot inschenken aan hem voorhield, keek Beer doordringend maar liefdevol in haar ietwat gerimpelde poppengezichtje... Beer had een voor Britt ongrijpbaar charisma. Beer was al een beetje op weg om oud te worden en tegelijkertijd tóch onbevangen en onrijp... Britt werd door Beer in deze moeilijke en toch wél confronterende discussie over háár zoektocht, weer tot leven gewekt. ‘'Allée, en wat de heren hier zeggen, madame... dat geleufde gij?? Dat is me een gevoel..., Ge hebt nogal ambitie, om uw eigen te vinden!" Beer stond daar voor Britt als een baken, haah... als een báken van troost!! Beer maakte schilderijen over dé zoektocht in het leven, en ook drukwerk, én Beer was daar zeer succesvol mee geweest. Beer had daar een tweede huisje in La Douce France aan overgehouden waar Beer drie maanden per jaar leefde als een god in Frankrijk.
Britt streeft naar een groots en meeslepend bestaan, maar ze was ook zo besluiteloos wat betreft de richting die ze op wilde gaan. En Britt's zucht en verlangen naar status verhevigde haar zoektocht... Wilde Britt "iets zijn'', dan moest Britt toch "Iets" nastreven?? Dit had, naar Britt's idee, niets te maken met "erbij horen". Het betekende vooral uit alle macht voldoen aan... tja, tjeetje... status! En door haar gebrek aan reflectie en daadkracht blééf het steeds bij een zoektocht, waarbij Britt zo onzeker overkwam (en dat is vreemd als je de vijftig ruimschoots bent gepasseerd) dat Britt's houding ook weer ijdelheid werd. En haar worstelingen met zichzelf - ontrokken aan elk menselijk contact - vinden keer op keer uitdrukking in aangrijpende en aandoenlijke voorbeelden van zelfherschepping. Wéllicht... geïnspireerd door haar Hendrik, subtiel in zíjn onbeholpenheid, maar niet onvakkundig als het levenservaring betreft! En nu... had Britt de vier heertjes van stichting Vakman ontmoet, levendig en intellectueel gezelschap, en... mét belangstelling voor Britt's wezen. Ook deze vier Vakmannen streven een groots en meeslepend leven na. Binnen de veilige muren van hun atelier en stichting Vakman welteverstaan… Voor Britt was deze ontmoeting alsof ze voor het eerst door het sleutelgat van de kunsten gluurde, en dat is leuk én spannend! "Kunst is misschien óók een manier om jezelf beter te leren kennen?" Vroeger hield Britt zichzelf wel bezig met aquarelverf en in de winter met houtbewerking. En als kind speelde Britt al "teeveetje" thuis., Dat komt omdat Britt sterker is in beelden dan in woorden. Britt is zich daar niet bewust van en kent haar eigen testbeeld nog niet, maar... Britt denkt in beeld! Ondertussen poogt en wenkt Anton G. Britt was weggezakt in een diepe slaap. In haar droom kreeg Britt nog één wenk: "Niemand zal je leven verdiepen, niemand zal je leven op orde brengen, dát zal je zelf moeten doen..." Andersom dachten de vier heertjes van stichting Vakman óf... Britt hun filosofische discussie en raadgevingen over hét leven en de kunst wel kon volgen...? En Hendrik...?? Hendrik is nog niet op de hoogte van Britt' s nieuwe ontwikkelingen, maar... Hendrik wordt vanzelf onderdeel van Britt's nieuwe geografie! ... Commentaar of aanvullingen? Reageer... In de volgende aflevering:
Zie ook aflevering 1 |
