Britt's goede tijden & slechte tijden

Britt, doopnaam Beppie, maar dat vindt Britt zo gewoon, is al een eeuw getrouwd, met haar Hendrik. Die zijn naam eer aandoet, als je het spreekwoordelijke “brave” ervoor zet...
Ze is een goodlooking-fifty en... , volgens Britt zelf, artistiekerig, puur en zuiver.
Britt is wars van reflectie en zelfinzicht, maar dat deert Britt niet. Hendrik kijkt haar weliswaar soms meewarig aan maar in de loop der jaren is hij gaan waarderen dat Britt's wegen ondoorgrondelijk zijn, en niet saai!

aflevering 2: Minimalisme is leeg... tòch…?!

Britt draaide zich nog eens om, ze sliep niet meer écht. Met haar hoofd diep onder haar dekbed koesterde zij zich in een verrukkelijke schemertoestand…
Waarom moest Britt wakker worden, nét nu ze zo lekker tussen droom en werkelijkheid zweefde?
Tja… de tijd gaat onberoerd verder, hè… én daar is Britt het níet mee eens.

Met moeite kwam Britt overeind. Poehpoeh… het zwaarste voor Britt was rechtop komen en wachten tot de lichte ochtendduizeligheid wegtrok. Britt woelde met haar hand door haar haar. In een klein moment veranderde Britt's perspectief van droomtoestand in wat de wereld is... "Alles leeft! Alles is belangrijk! Alles heeft zijn plaats!!"
Britt beleefde een kort meditatief moment, háár ochtendritueel... Maar waarom zou ze vandaag - nú en híer - haar karakter polijsten en haar geest laten glanzen?
Nee… hûh, Britt wilde vandaag zélf schitteren! Trouwens: ''Wat voor kleur was ze vandáág?”

Tevreden keek Britt in de badkamer haar spiegelbeeld aan: ''Gôh..! Spiegeltje, spiegeltje aan de wand… bèn ìk vandaag de mooiste in het land?!''
Beneden dwaalde Britt's blik door de smetteloze en lege ruimte. Maandenlang had ze haar Personal Designertje in Nature van input voorzien, een gevoelige (maar zakelijke!) knul die wonderbaarlijk met zijn karakter samenviel.
En naar Britt's eigen zeggen, hem gehólpen om tot dit juiste inrichtingsconcept te komen. Britt had genoten van hun langdurige en frequente sessies, onbeperkt had ze het woord kunnen voeren.

Af en toe had Brit zélfs zichzelf overstegen, om vanuit een niveau van verbondenheid te verdrinken in zijn azuurblauwgroene (contactlens)-ogen die onmetelijk in de verte leken te staren. Britt's huis, als het ware. Een witte doos, met een extra doos erop als verdieping en gekocht, nét als haar Hendrik's nieuwe auto, mét opties! En na maandenlange sessies met Britt had haar Designer in Nature een virtuele creatie gepresenteerd: Het Concept. ‘'Making Room for Personality''. Alleen bezitten wat dierbaar is, dát is de moeite waard..! Het Gevoel van Eindeloze Vrijheid... neerstrijken en weer verdergaan... En met een eindeloos geduld legde hij Britt dit Egoprincipe uit: "Fysiek aanwezig zijn was eerder een optie dan een noodzaak. Temporary living!” Een smetteloos witte lege doos dus, met wat "one-of-a-kind" stukken. Britt was bereid om een slordige dertigduizend euro's éxtra uit te geven voor een leeg en aangeharkt buitengebeuren, waardoor het binnengebeuren naadloos overliep in het buitengebeuren. Britt... had al láng zin in een Zending!

Haar Designer had Hendrik's bezwaren en ongeduld búiten het concept weten te houden door herhaaldelijk uit te roepen: "Ik presteer en functioneer het béste als er niets van mij verwacht wordt!" En: "Uit jouw sandalencultuur (gevoelig puntje voor Hendrik, vanwege zijn leeftijd), het Calvinistische zuinige... creëer ik nu iets nieuws: Leegte!!''

Uiteindelijk was de torenhoge rekening tóch een verassing voor haar Hendrik geworden en dagenlang zweefde hij tussen beheersing en een woedeuitbarsting. Maar Britt weet wanneer ze zich kwetsbaar op moet stellen... en keek gepijnigd van haar Hendrik weg zolang deze dagen duurden.
Het volmáákte bereiken, dát was wat Britt wilde... Tsja en Britt doet wat ze kan... Het is niet veel, dat gaf Britt toe, maar het was in ieder geval wat! En dus keek Britt nu tevreden rond. De leegte weerkaatste een aangenaam licht en samen met de subtiele inrichting was álles in overeenstemming met Britt's breintje en geest: leeg!

Het lampje van haar leuke witte Apple laptopje onderbrak Britt's gemijmer, há een e-mailtje!
Grappig... een lief mailtje van een zekere Anton G... Dól op leuke dingen en verassingen, maar zonder zich af te vragen hóe wonderlijk het was om een "lief'' e-mailtje van een wildvreemde te ontvangen, opende Britt dit bericht. (Voor Britt was deze kwestie niet wonderbaarlijk maar een kwestie van opmerken. Voor Britt was namelijk alles écht.) Gedreven door haar onrust - rústige onrust, want Britt's onrust ging niet met haar op de loop - antwoordde Britt Anton G.:

‘'Lieve Anton G.''

Ik bén Britt, een zelfbewuste vrouw! Ik stap uit dé werkelijkheid als dat nodig is. Ik heb de liefde nogal hoog. Ik heb een nogal bewogen leven geleid (dat was niet zo... maar dat klonk interessant!) En intens qua ervaringen. Dát heb ik zelf opgezocht... Ik ben wel eens uit het paradijs gevallen (ze bedoelde haar muizenissen met haar Hendrik) en dus zoek ik nú naar:
“Wáár ligt dé oorsprong van mijn stille verlangens..?”

Máár, beste Anton G., ik ben bereid om wéér te vallen... je enigszins vrijpostigheden beantwoord ik "poeperig bescheiden'' met:
"Dat ik je liefde nu nog geen naam wil geven...''.

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx en liefs Britt!

Ooh, er werd aangebeld, want de deurbel ging! En, zoals het hoort, deed Britt open...
"Hallo'' zei Britt. "Ook een hallo!'' antwoordde een met pure chocolade omfloerste stem.
In de deuropening stond Droes, een door haar Hendrik bestelde klusjesman voor de "laatste-dingetjes''.
Alle lichten sprongen bij Britt op groen! Voor haar stond: Níets van het géwone... en door Britt's brein flitste: "Oogcontact, aanklampen én opschudden!” (Zo... dát was Britt's methode!)

"Zo, vertelt u het eens dame... Wát is hier precies aan de hand? Uw mijnheer heeft doorgegeven: de bamboe in de tuin ruist nèt iets te veel?? en uw toilet op de eerste schijnt niet in overeenstemming met uw behoeften??''

Droes (érgens vanuit het noorden des land) deelt met Britt dat hij het verleden het liefst wil uitgummen. Droes lijdt van tijd tot tijd aan depressies, dát komt door vroeger... door zijn vader...
Maar met het klimmen der jaren en zijn eigen naderende ouderdom - Droes was nu een eindvijftiger - veranderde zijn blik op zijn vader. Hij ziet sinds kort zijn vader óók in het licht van de ééuwige migraine van zijn moeder. En de buitenechtelijke relatie die zijn vader had, had die dan ook niet te maken met troost...?! Door dit inzicht is Droes nu af en toe in een staat van liefde en lóutering, van vergeving en verzoening. Droes is (eigenlijk...) kunstenaar!
(Gôh... als Britt dít wist...!) En Droes schildert nu weer. Over zijn jeugdherinneringen die gaan over héél gewone, máár wonderschone momenten in zijn familieverleden. Over zijn vader, die met rubberen laarzen en met schop de tuin staat te doen, en het moment dat zijn vader er een grapje uitflapte... inderdáád om de moed er toen in te houden... Met de rest van zijn weemoedige herinneringen kan Droes niets beginnen. Dát komt... omdat Droes dus eigenlijk een échte kunstenaar is... en het heel dicht in de buurt komt van het hart en gevoelens... Daar waar andere mensen allang schrikken voor sentiment en wellicht bang zijn om voor idioot uitgemaakt te worden... Droes klust wat bij om onder de mensen te zijn. Droes ziet de klusjes van de mensen als metafoor voor hun worstelingetjes in het leven...

En Britt? Droes voelt in één oogopslag dat déze dame een Queeste heeft!!

...

Commentaar of aanvullingen? Reageer...

In de volgende aflevering:
Britt zoekt het hogerop, want... hûh, ze wil ergens bij horen!!

Zie ook aflevering 1

Zie ook aflevering 3
Zie ook aflevering 4
Zie ook aflevering 5
Zie ook aflevering 6
Zie ook aflevering 7
Zie ook aflevering 8
Zie ook aflevering 9

<terug ^begin pagina